Bryllaupet

Det heile starta i byrjinga av august. Eg var så heldig at eg vart invitert til bryllaupet til ein av dei beste venene eg vart kjend med på folkehøgskolen. Kva som hende før det bryllaupet treng eg ikkje gå laus på her og no, for livet mitt starta ikkje før i august. Du skulle berre visst kor mykje eg ville gjort annleis om eg berre kunne dratt attende og endra på vala mine den kvelden. Du skulle berre visst alt eg hadde gjort annleis om eg kunne levd annleis det siste året før den kvelden. Men eg er verkeleg takksam for det bryllaupet, for det er fyrste gongen eg verkeleg har kjend at Gud har ein plan for meg. 

Eg måtte reisa heimefrå dagen før og hadde avtalt med nokre andre vener at eg skulle få overnatta hjå dei før og etter bryllaupet. Etter bryllaupet skulle eg rett vidare på leir, og far i huset der skulle på same leiren. Eg gleda meg veldig til å treffa brudgommen att, og kanskje treffa att nokre andre vener frå folkehøgskolen samstundes. Ikkje visste eg at eg var den einaste frå skulen som var invitert, det innsåg eg fyrst då me hadde gått inn i kyrkja. 

Ein ting som kan vera greit å vita om meg, er at eg er særs oppteken av å vera på tida. Eg tykkjer det er så flaut å koma for seint at eg møtte opp ved kyrkja halvannan time før bryllaupet skulle starta, så eg parkerte innerst på den parkeringsplassen som var fjernast frå kyrkja. Eg vart sitjande i eit kvarter og skriva gratulasjonskortet til brudgommen og brura. Brura hadde eg berre møtt ved eitt tilfelle, då eg leikte vegvisar opp eit høgt fjell i tordenvêr. Fjellet er eit kjend turistmål i strøket eg kjem frå, men eg vel å halda staden hemmeleg for å kunna verna min eigen identitet. Eg kjenner meg alltid tryggare når eg er anonym. Men eg fer vill frå kva eg skal fortelja om. Eg skal fortelja om bryllaupet, og kva som hende den dagen. 

Eg hadde som sagt berre truffe brura ein gong, men eg hadde, og har framleis, eit svært positivt inntrykk av henne. Når eg hadde fått skrive kortet mitt var eg særs nøgd, men eg hadde starta å kjenna på varmen og. Dette var ein solrik sommardag, og bilen eg sat i vart heitare og heitare. Difor fann eg ut at det var på tide å finna vegen mot kyrkja. Eg hadde køyrt innom staden kvelden før, berre for å vera sikker på at eg skulle finna att staden. Eg innsåg fort at eg hadde kome mykje tidlegare enn alle eg kjende, verken brureparet eller foreldrene til brudgommen hadde dukka opp enno, og om dei var komne, ville eg ikkje forstyrra uansett. Ein annan ting som kan vera grei å vita om meg, er at noko av det verste eg veit er å vera til bry, så det hender eg trekker meg på sidelinja. Som liten drøymde eg om å vera skodespelar, i dag er eg den fødde statist. 

Etter ein kort tur på toalettet for å ha litt vatn i andletet for å kvikne til, vart eg gåande og spankulera utan å vita kvar eg skulle gjera av meg. Eg ende opp med å gå rundt og kikka på gravsteinane, og ganske utruleg så kom eg over ei gravstøtte med det same namnet som det namnet eg alltid legg merke til på kyrkjegarden heime i bygda. Det var eit namn som eg alltid har sett pris på, og som eg ved fleire tilfelle har tenkt at hadde vore eit fint namn på ei framtidig dotter. Eg smilte av slumpet og let det fara vekk frå tankane mine. Om nokon lurer, var namnet Salmine. Eit yndefult namn, spør du meg. 

Men det må ha vore litt av eit syn å sjå meg gå der åleine på kyrkjegarden før dei andre bilane starta å koma. Ein staseleg pynta ung mann med voks i det nyklypte håret for første gong på ni år, og med nykjøpt dress komplett med fint bretta lommetørkle i jakkelomma, gjekk rundt mellom gravstøttene og smilte opp av utdøydde namn som Salmine og Aasille. Eg fann etterkvart ut at det ville ta seg dårleg ut når brureparet kom om eg berre gjekk rundt blant gravene, så eg fann vegen til inngangen av kyrkja kor ei gruppe menneske alt hadde samla seg no. Eg kjende ingen av, og tok ingen initiativ til å kome i prat med nokon av dei heller. Eg vart berre gåande og lesa på tavleoppslaga, kikke på klokka, og lesa på tavleoppslaga ein gong til. Ein tredje ting som kan vera grei å vita om meg, er at eg er svært sjenert når det kjem til å koma i kontakt med nye menneske, og spesielt om det ikkje er nokon kjende menneske eg kan støtta meg til. Det ende med at eg ikkje kom i snakk med nokon før etter vigselen var ferdig og me bevegde oss ut døra. Eg hadde sete langt bak, halvveg bak ei søyle, men vigsla var nydeleg. Perfekt. Frå koret som song innmarsjen i firstemt akapella, til lovsongen og tala til presten. Mine gode ven brudgommen smilte til meg på vegen ut, og brått kjende eg meg velkommen for fyrste gong den dagen. Eg veit at det tidlegare berre hadde vore i hovudet mitt, men det meinte mykje for meg uansett. Men mor til brura helste på meg på veg ut og visste tilsynelatande kven eg var, noko som på ny gjorde at eg kjende meg velkommen. 

Etter å ha tatt eit gruppebilete med alle kyrkjegjestene, skulle me fara kvar til vårt før bryllaupsfesten. Eg, med mi indre frykt over å vera til bry eller vera for mykje, tenkte fyrst at det berre var familie og vener, og undra om eg hugsa feil angåande om eg var invitert til middagen og kaffien og, eller kan hende det var eg hadde blitt invitert berre til vigsla, eller berre kaffien. Eg køyrde til sides på vegen og sjekka at eg skulle vera med på begge takka vere ei Facebook-gruppe, men no hadde eg eit nytt problem. Eg hadde gløymt innbydinga heime, og hadde ingen vis å finna namnet eller adressa på festlokalet. Blygt spurde eg etter på gruppa, og fekk heldigvis raskt svar. Det tok litt tid, men eg fann til slutt fram etter å køyrd meg vill eit par rundar i denne bydelen i utkanten av den større norske byen. Eg kom fram halvannen time før middagen skulle starta, men det var allereie nokre bilar som hadde parkert ved den store parkeringsplassen, så eg parkerte eg og, igjen så langt vekk som mogleg for å gjera plass til så mange som mogleg. I ettertid ville det visa seg at eg hadde parkert mykje lenger borte enn det som var naudsynt, og det på eit vis såg ut som om nokon andre hadde parkert ein stygg, sølvgrå Volkswagen Sharan på festlokalets parkeringsplass og berre tenkt å la den stå der over helga, og at den ikkje var tilknytt bryllaupet på noko vis. 

Inne var førselskapet alt godt starta. Frukt og kaffi var servert på borda, og grupper av menneske var samla rundt forskjellige bord. Eg kjende på nytt på det faktum at eg ikkje kjende nokon, men fann ut at eg måtte ta initiativ, elles ville det berre halda fram heile kvelden at eg ikkje kjende nokon. Derfor spurde eg forsiktig eit par gutar om eg kunne setja meg med dei, og vart raskt ynskt velkommen. Eg fekk helsa på desse to som og var vener av brudgommen og som viste seg å vera meir spesielle enn meg i førehald til humor og utstråling. Eg er berre så frimodig som dei var i lag med særs nære vener som eg har nytta mykje tid med, men det var fint at folk var såpass trygge med meg at dei ikkje sensurerte seg sjølv. Etter kvart vart me faktisk eit svært populært bok, og etter kort tid var bordet fullt og me måtte setje til fleire og fleire stolar for å ha plass til alle. Nær alle unge mennene som var vener av brudgommen sat ved bordet vårt, og eg vart og introdusert for systera hans, som hadde eit så unikt namn at eg ikkje våga forsøkja å uttala det heile kvelden. 

Når lang tid var gått, og me blant anna hadde gjennomgått ein quiz om brureparet kor eg knapt kunne svara på eit einaste spørsmål, kom brur og brudgom endeleg og det var tid for middagen. Under quizen undra eg på ny over kvifor eg var invitert, eg kjende mykje på det at eg knapt kjende mannen, og enda mindre brura, men eg var glad i begge og takksam for at eg var der likevel. No er umåteleg takksam, og eg vel å tru at årsaken til at eg var invitert, årsaken til at eg valde å reisa, var at det var Guds vilje. 

Under middagen skulle me sitja rundt bord, bordplasseringa var nøye uttenkt på førehand, og bordet eg vart plassert ved var eit anna bord enn bordet til alle dei nye venene mine frå quizen. Eg vart plassert saman med to andre av brudgommen sine vener frå utanbys, og med to veninner av brura som og hadde gått på kvar sin folkehøgskole, og som sikkert derfor var ein god match med meg. Me kom raskt i snakk, og fekk snakka om mykje, både laust og fast. Noko anna fascinerande og spanande, var at brura hadde anna europeisk blod i årane enn norsk, og derfor var bryllaupet prega av nokre av tradisjonar ein plar ha i bryllaup i det andre landet. Ein av dei finaste tradisjonane dette medbrakte, var at familien til brura på førehand hadde sett saman ei yndefull "bryllaupsavis". Denne hadde me blitt informert om på førehand, og her var det blant anna meininga at me skulle kunna skriva helsingar til brureparet, og eg hadde kjend meg halvvegs nøydd til det grunna eit skrivekurs eg og han begge hadde teke på folkehøgskulen. Eg skreiv nesten ei side om korleis eg kjende brureparet, og kva inntrykk eg hadde fått av brura det første året kor eg berre kjende brudgommen. Han hadde verkeleg berre godord å seia om henne, og eg var imponert over kor fint forhold dei hadde. Eg fortalde og om fjellturen vår i toreveret, og kor redd eg hadde vore då lynet slo ned i dei næraste fjella medan me var så nær at håret til brura vart fyllt av statisk elektrisitet, og stod til alle retningar i vinden. Eg var særs nøgd med teksten min fram til eg såg han på trykk i avisa. Eg var nemleg ein av svært få som hadde tatt til meg oppfordringa om å skriva til brureparet. Heldigvis let ikkje bordselskapet mitt til å bry seg særleg med det. Noko eg likte endå betre, var at bakerst i avisa var alle gjestane presentert: Kven dei var, korleis brureparet kjende dei, og nokre få ord om korleis brureparet ville skildra dei. Brudgommen hadde skrive om meg at eg ikkje var redd for å by på meg sjølv, og at om ein spurde meg om ei historie, ville ein ha underhalding den kvelden. Som du som leser sikkjert skjønar, har eg ei tendens til å fortelja lange soger basert på eigne opplevingar, men eg unngjekk å fortelja noko langt den kvelden. Det vart mest korte forteljingar då. 

Dei som sat ved bordet mitt, var raske til å lesa om kvarandre, og det fekk samtalen gåande. Men då eg les om nokon av dei andre venene til brura, var det eit namn som skilde seg ut, og skildringa av henne var verkeleg fascinerande. Det starta med eit sitat frå Ringdrotten, og det var favorittverset mitt: "Not all who wander are lost." Vidare stod det om dei to store lidenskapane til jenta: Fantasy og Jesus. Eg må seia at eg var vagt interessert i å finna ut kven denne jenta var, mest berre for å kunna føra ein interessant samtale. Det vart ikkje at eg spurte dei to jentene eg sat med om dei visste kven det var, i staden kom me i snakk om musikalar, ein annan stor kjærleik i livet mitt. 

Etter middagen og dei fyrste talane, var det tid for kaffi og snop, og bordplasseringane var ikkje låste lenger. For fyrste gong fekk eg tid til å helsa skikkeleg på brudgommen og gratulera han på ny, noko eg knapt hadde tid til ved kyrkja sidan det hasta slik med å få tatt gruppebiletet. Etter det gjekk eg til dei eg hadde blitt kjend med før middagen og snakka ei stund, før det som ikkje skulle hendt, hende. Det var tid for dans. Polonese. Og ein av dei tinga eg angrar mest på i dag, er at eg ikkje kan dansa for fem flate øre. Det skal seiast at eg ein gong vann ein talentkonkurranse med eit dansenummer, men eg reknar ikkje dansinga mi då som eit talent, og spontanimprovisert hiphop kan ikkje definerast som bryllaupsdans. Det at eg ikkje kjende nokon godt nok til å våga å spørja om gå saman med dei under dansen (ein skulle gå saman to og to), gjorde at eg og eine av kameratane til brudgomen eg hadde ete middag med, vart ståande ved dessertbordet medan dei andre hoppa og spratt fram og attende gjennom gangane i festlokalet. Eg veit ikkje kvifor eg har halde festlokalet anonymt. Det var ei kyrkje. Så veit de det. Det at eg ikkje vart med på første delen av dansen, gjorde at eg friviljug ende opp utanfor når dei etterpå laga ein ring inni i møtesalen av kyrkja, kor me tidlegare hadde ete middag. Her var det no rydda bort store delar av parketten, for å kunna nytta som dansegolv, og heile brurefølgjet, med unntak av meg, den andre kameraten, og nokre gamle onkler og besteforeldre, stod i ring rundt brureparet som dansa. Eg sneik meg langs veggen då ho såg meg. Ei svært vakker jente med sølvgrå kjole og brune krøller. Ho smilte til meg og spurde om eg trengde plass, og tok eit skritt til sides så eg kunne stå mellom henne og ei av tantene til anten brura eller brudgommen. Eg hugsar ingenting av kvinna som stod til venstre for meg no. Om jenta til høgre for meg, tenkte eg ingenting då, anna enn at eg sette pris på gesten. 

Endå ein ting som kan vera greit å vita om meg, er at eg tek ansvar om eg ser at noko kan gjerast, særleg om eg vil ut av ein gitt situasjon. Det å stå i ein ring og sjå på folk som dansar, kjendest litt tvungent, sjølv om eg likte å sjå mine gode ven brudgommen dansa, noko eg eigentleg ikkje trudde eg kom til å sjå. Han måtte ha tatt dansetimar. Det å igjen stå på sidan av nokon eg ikkje kjende, gjorde det ikkje lettare, og dette var ikkje rette høvet til å verta kjend med nokon nye. Men eg trur at det berre var eg og jenta i den sølvlilla kjolen som såg at dansegolvet var alt for lite i det foreldrene til brura vart med på dansegolvet, raskt etterfulgt av mange andre av brurefølgjet, alle frå brura si side av gjestelista. Nesten simultant såg me at den andre og hadde sett problemet, og vart einige om å starta å flytta fleire bord og stolar lenger vekk frå danseområdet. Eg minnest at eg for fyrste gong fekk sett skikkeleg på andletet hennar. Eit nydeleg ope smil, vakre grøne auger og eit uttrykk av rein glede av å få vera med og feira veninna si og mannen hennar. Me sa ikkje stort til kvarandre, og eg kan ikkje hugsa korleis stemmen hennar høyrdest ut, men i det ho gjekk ut på dansegolvet for å dansa med veninnene sine, var det noko som sokk i meg. For fyrste gong nokon sinne kjende eg kor vondt det var å vera så lite frimodig som det eg var, og for fyrste gong forbanna eg den yngre meg sin staheit og evne til å gje raskt opp om han ikkje fekk til noko, som grunnen til at eg ikkje hadde peiling på korleis ein dansar selskapsdans. 

Hadde eg berre visst korleis ein dansar. Og hadde eg berre vore meir frimodig. Og hadde eg berre tatt inititiativ til å vitja min ven brudgommen før bryllaupet og møtt veninna deira. Då ville alt vore annleis no. Då ville eg bydd henne opp til dans. Men det vart ikkje slik. I staden vart eg ståande på sidelina, gøymt bakom nokre av dei andre gjestane, og sjå på henne. Somme gonger dansa ho åleine, somme gonger saman med veninnene sine. Ho var så lett, ho flaut nesten bortover golvet. Det var som om ingen andre var til stades i rommet. Det var berre henne. Ho dansa som om ingen såg henne. Men eg kunne ikkje sjå nokon andre. Alt eg klarte å tenkja på, var å finna ein måte å koma i snakk med henne. Å finna ein måte å berre læra namnet hennar. Om eg berre kunne namnet, då ville eg i det minste vera eit skritt nærare å læra kven ho var. Om eg berre kunne vita namnet hennar ville eg vita om det i det heile var noko vits å trakta etter hjarta hennar. Eg vurderte å spørja brudgommen, som hadde fått tillating til å forlata dansegolvet av brura etter første dansen, men me ende opp med å snakka om andre ting. Om han. For det var hans dag. Eg måtte hugsa det. Eg hugsa det. 

Eg fulgte henne resten av den kvelden. Sette meg tilfeldig i nærleiken av henne når dei neste songane skulle vera, berre så eg kunne høyra songen hennar. Eg trur kan hende ho var med i akapella-gruppa som song innmarsjen, men eg er ikkje sikker. Kan hende ho var med å leia lovsongen i midten av festen og, men Gud hadde ikkje opna augo mine mot henne endå. Eg minnest at brudgommen hadde tala om at brura var eit bønesvar, og under lovsongen trur eg me song "Open the eyes of my heart", og kan hende eg ba Gud om akkurat det då, at eg skulle sjå kva planar han hadde for meg, og at eg og skulle finna ei brur ein gong. Eg hadde ei anna jente frå mitt eige kyrkjesamfunn i tankane, men den kvelden var alle eigne planar om dei jentene eg kjende frå før, lagd daude. 
Eg veit at ho må ha sett meg, eg ofra songheftet/bryllaupsavisa mi, ga den til henne, då eg såg ho var utan, og songane starta. Ho takka og delte med veninna. Eg smilte og trakk meg bort til dei eg kjende for å ikkje vera innpåsliten. For å ikkje vera til bry. Såg henne frå avstand. 

Det var først når det leid på natt at bryllaupet var ferdig. Neste dag skulle eg som sagt vidare saman med han som gav meg husrom, og derfor kunne eg ikkje verta verande alt for lenge. Brureparet hadde bedd om at alle skulle synga velsigninga for dei utanfor kyrkja, og det var eit nydeleg firstemt kor. Det var tydeleg at Gud var til stades, og eg kjende på at kan hende Gud var til stades for mi skuld og. Etter songen var bryllaupet ferdig, og folket tok til å fara. Då såg eg sjansen min. Jenta i den sølvlilla kjolen stod og snakka saman med dei to folkehøgskulejentene eg sat med under middagen, så eg gjekk bort til dei og helste farvel til dei to eg kjende så vidt, og sa at eg hadde syntest det var særs hyggjeleg å verta kjend med dei. Då, til mi store glede, tok ein av dei andre i gruppa og helste på meg, og dei andre helste og etter tur. Eg minnest ordrett kva jenta sa. Ho var den siste som tok ordet, og handa mi. 

"Deg har eg visst ikkje helst på enda. Namnet mitt er Astma."

Eg hugsar ikkje kva eg svarte, men eg meiner eg gjorde uttrykk for at det hyggjeleg å helsa på fleire vener av brureparet, og at eg no desverre måtte fara. Dei såg ikkje ut til å bry seg mykje, men det gjorde meg ikkje noko. Eg hadde endeleg lært namnet på jenta. Astma. Eg forlet gruppa og gjekk og tok farvel med brureparet. Så drog eg. Eg køyrde attende til huset kor eg skulle overnatta, og den kvelden sjekka eg opp namnet på jenta i den andre bryllaupsavisa eg hadde lurt med meg saman med namnekortet mitt. Hjarta mitt gjorde eit hopp då eg sjekka namnet til Astma. Dette var jenta eg hadde lese om som var skildra som Fantasy og Jesus-fantast. Og eg kjende at noko var riktig. Dette var ikkje slumpetreff. Gud hadde ein plan. Men denne bryllaupsdagen var berre byrjinga på ei langt lengre soge. Det var berre byrjinga på prosjekt Astma. 
Se neste verk: Dikt, uten navn

Bryllaupet

Ole Thorvald Helland

Ole Thorvald Helland

1 måned, 1 uke siden (187 besøk)

Prosa
Nynorsk
Kjærleik
Uoppnåeleg kjærleik
Ei lang soge om ingenting, som ingen kjem til å lesa.

Kommentarer

  • ingrid marie hjelmerud

    1 måned, 1 uke siden

    Hei Ole.
    Takk for fin lesning!
    Jeg synes du skriver godt, og du har mange bra skildringer!
    Du starter historien bra, jeg ble nysgjerrig og du holdt den nysgjerrigheten gjennom hele teksten!
    Du lager gode bilder og du har en finurlig måte å beskrive karkateren din på, vi blir kjent med han ved at du forteller om hans sterke og svake sider. Det er fint!
    Du har også humor i teksten, og jeg likte spesielt godt denne setningen:

    "Som liten drøymde eg om å vera skodespelar, i dag er eg den fødde statist. "

    Veldig beskrivende og godt skrevet!
    Om det er noe jeg tenker du kan jobbe med i teksten så er det å la handlingen tale litt mer for hvordan karakteren i historien er. Jeg ser at han ofte forklarer leseren direkte hvordan han er. Det er forsåvidt fint, men noenganger blir det repetativt, som for eksempel at han forklarer to ganger direkte til leser at han er redd for å være til bry.
    Her kan du stole mer på styrken du har til å skildre karakteren i forskjellige settinger. Du skriver såpass bra at vi forstår, utifra hans valg og handlinger, at han ikke liker å være til bry. Vær trygg på at historien også kan lede frem karaktertrekkene til den du forteller om!

    Morsom beskrivelse av dansescenen, fine skildringer her.
    Slutten er åpen og tillater at leser kan fantasere videre på historien om hva som vil skje videre med prosjekt Astma, det er et fint valg.
    Jeg synes teksten din er god, og håper å lese flere bidrag fra deg!

Mer av Ole

Andre i kategorien tekst