Seilduken Motel & Gjæstgiveri

Ein levande del av Noregs kulturhistorje!

Velkomen til Seilduken Motel & Gjæstgiveri – det flottaste motellet i Noregs bygningsarv, der gamal tid enno rår i veggjane.

I året 1621 sende Gunleif Foss brev til statsforvaltaren, og spurde om han og familien hans måtte få anstifta eit motel midt i hjarta af Oslo. Her, ved Fossveien 24, vart det nemleg reist ein særs staselig villa, der draumar om gjestfrileik og trivnad fekk rotfeste. I 1623 opna endeleg dørane til det praktfulle Seilduken Motel & Gjæstgiveri, oppkalla etter Gunleif si kjære mor, Seilduken. Foss familia bau ikkje berre sine ferdande gjester på kost og losji, men òg på fisketurar med familiens eiga båt langs dei stille stryk, kruser og kratt i Akersølva.

Motellet gjekk frå slekt til slektars slektar, og namnet Foss vart kjend både kring nær og fjern.

Frå 1881 stod Fridtjof Karl Foss og hans gemål Trude Foss med deira tre born som eigarar. Men skjebnen vart hardhjerta: den 23. januar 1885 ramla katastrofen ned – Seilduken Motel & Gjæstgiveri stod i flammar. Det hadde starta som ein ulmebrann på kjøket, men snart tok flammane tak i heile motellet. Fleire gjester mista livet, og såleis òg familiens yngste dottir, sju år gamle Oddbjørg Anita Foss. Sorgen kasta familien inn i djup depresjon. Grunna deir dårlege psykiska helse stod motellet att som ein brend ruin heilt til 1924, då den 28 år gamle Nils Arnold Foss tok tak. Han legde stein for stein, og med nøkternheit og strengt fysisk arbeid bygde han oppatt det gamla huset i si fulle prakt.

Efter mange klagor på unaturlege hendelsar i rum 13, vart rummet stengt førr besøkjande i 2012. Dette vart lille Oddbjørg Anitas soverum, det vakraste rumet, medan balkong, omkleiningsrum og ein innbjudande sofagruppe. Det vart her hon møtte si tragiske lagnad. Det seiast at hennar sjel aldrig forlot detta rumet, men framleis vandrar kvilelaust rundt. Gjester fortel om både syn og ljudar af den vesle jento som streifar omkring i natta. Også brennevin, sjokolade og smykker vert stundom borte på mystisk vis.

I dag har motellet vorte noko modernisert, men utan å miste den gamle herregårds-lukta og stilen. Det er denna kombinasjonen som gjev Seilduken Motel & Gjæstgiveri si unike sjarm. Endå er det Foss familia som driv og eig staden. Her kan ein oppleve stunder frå svunnande tider, nyte ro i eit kulturlandskap som er bærar av minner, og kjenne ekte norsk gjestfrileik – slik det har vore i øve fire hundre år!

Verket viser en sittegruppe i det fiktive Motel & Gjæstgiveriet ved det faktiske galleriet Seilduken. Ved ankomst fikk også gjestene en pamflett med historien til stedet, altså teksten over. Sammen med svake knirkelyder og plutselige lyder av barnelatter ønsket jeg å skape en stemning av et gammelt gjestgiveri-rom som spøker. Skulpturene er også 1-1 størrelse med virkeligheten.

Etterhvert merker man at verket "flyter", det er tekstil jeg har fått stivt ved hjelp av store mengder tre-lim. Tekstilen er altså selvbærende, uten annen støtte. Materialet har fått en ny form, tekstil skal jo ikke være hardt på denne måten, men desto mer spennende å undersøke måter jeg kan få den hard på uten at tekstilet mister uttrykket sitt. Når jeg jobber med å få til noe materielt som jeg ikke forstår, men til slutt klarer oppleves det svært givende.

Gjennom arbeidet med dette verket fikk jeg både utforsket tekstil som et materiale å arbeide med, og å skape dypere fortelling gjennom tekst. Inspirert av historiske tekster fra gjestgiverier, utviklet jeg en historie preget av humor og et ønske for å leke i kunstverkene mine. Slik leking med virkeligheten som både skulpturene og teksten er ønsker jeg å fortsette å jobbe med.